Situatie: De instrumenten voor het sfeerlied ‘Woestijnlied’ moesten worden uitgedeeld. Alle kinderen werden al wat drukker en enthousiaster bij het zien van de instrumenten; iedereen wil wel iets spelen. Dit kan echter niet, omdat sommige leerlingen in diezelfde scène die erop volgt, moeten gaan spelen.
Ik heb voor deze situatie gekozen, omdat ik ter plekke een idee bedacht: een manier om de instrumenten uit te delen waarbij de kinderen rustig zullen blijven en niet roepen om een instrument. Ik had een sturende rol in deze taak: wie krijgt de instrumenten en hoe worden die instrumenten verdeeld en uitgedeeld?
Taak: Ik wil de instrumenten uitdelen, zonder dat er een chaos ontstaat van kinderen die roepen om een instrument. Alleen kinderen die niet in de scène van de woestijn spelen, kunnen een instrument krijgen.
Actie: Ik besloot om de tafel met de instrumenten in het midden te plaatsen van de ruimte, voor de kinderen. Ik legde uit dat ik een instrument zou pakken en dat als ik een leerling aankeek, hij/zij zijn/haar instrument zou mogen halen. Ik begon met het minst geliefde instrument en bouwde het zo op naar het meest geliefde instrument. De reden dat ik dit zo deed, was dat de leerlingen geconcentreerd naar mij keken en rustig bleven (hooguit een vinger opstaken zodat ik kon zien, wie nog een instrument kon krijgen).
Resultaat: De leerlingen bleven rustig! Ze letten natuurlijk heel goed op of ik hun aankijk en of zij hun instrument mogen ophalen. Zo werd het uitdelen van instrumenten een gestructureerde handeling.
Reflectie: Ik ben zeker tevreden met het resultaat! Het werkt goed! Hier en daar hoor ik nog wat schudeitjes (maar dat gebeurt eigenlijk overal, die eitjes roepen vaak gewoon ‘schud mij!’). Ook daar vroeg ik om stilte. Ik zou deze manier van instrumenten uitdelen zeker nog een keer doen. Ik zou het nog niet weten, maar misschien is een dergelijke actie wel uitvoerbaar voor een andere taak?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten